Otuzbeşime bastım geçen hafta… İlk yan bitti: Hayat: 1… Ben: 0… Ama belliydi böyle olacağı… Nicedir başlamıştı belirtiler:
Yolda çocuklar “Amca şu topu atıversene” diye seslendiklerinde kuşkulanmıştım ilkin…
Sonra saçlarımdaki beyaz teller tescilledi yarı yolun ufukta göründüğünü…
Baktım, lise fotoğraflarım sararmış, sınıf arkadaşlarım yaşlanmış. Eş dost sohbetlerinde sağlık ve çocuk konuşulur olmuş… seyahat ve aşk yerine…
Gök gibi gürlemeye alışkın müzik setimin ses düğmesini kısar olmuşum, içindeki uçurtmanın ipini cekercesine…
“Bizim zamanımızda” diye başlayan nutuklar atmaya başlamışım mezuniyet törenlerinde -hayret! daha dün değil miydi benimkisi?
Yıllar yılı dudak büktüğüm ‘ölümden sonra hayat masalları’ na kulak kabartmaya başlamışım gizliden gizliye…
İple çektiğim haziranlara sırt çevirmişim.
Yaşamın orta sahasına girmişim… irkilmişim…
* * *
Ruhumun ikizleri yine çekiştiriyorlar kollarımdan.
Biri, “Daha ne gördün ki” diyor yüzünde papatyalarla; “Asıl şimdi başlıyor hayat,..! Bundan sonrası rahat!”
Lakin, “Buydu işte görüp göreceğim” diye efkarlanıyor öteki… “2. yarı geçer hızla/yaşlanırsın zamanla…”
Yaşı genç olanlar 35′e uzak durduklarını sanarak, “sahi oldu mu o kadar? Hiç göstermiyorsun” tesellisindeler…
35′le çoktan tanış olanlarsa “hayata hoşgeldin” pankartıyla karşılamadalar… ilk yan sadece bir ısınmaymış meğer: Asıl ikinci yarıda anlaşılırmış tadı, hayatın… kavganın… aşkın…
Bense şaşkın… devre arası bilancolarındayım:
Son dönemde, kimbilir kaç eski anıyı yaralı ele geçirdim, belleğimin derinliklerinde..?
Kimbilir kaç kez kendime yakalandım, kendimden kaçarken… ve sustum vicdan sorgularında… Aksisedamla bile dertleşmedim.
Meğer ne yaman serüvenmiş hayat?
Bazen yediveren gülleri gibi bereketli… Sanki hayat değil, Körfez Krizi mübarek: Bir koyup, beş alıyorsun… Yaşıyor, seviyor ve seviliyorsun…
Bazense kıtlıktan kırılıyor ortalık…şaşıp kalıyorsun…
Oysa -herkes bilmezden gelse de-skoru belli oyunun:
30′larda dedeni ve nineni kaybediyorsun. 40′lannda anneni ve babam… ve 70′inde kendini…
* * *
Şimdi devre arası/yolun yarısı…
Bugüne dek ancak tanıştık hayatla…
Ben O’na kendimi tanıttım… O bana kendimi…
Göğsüme madalya gibi dizdim hatalarımı… (Zaferlerim onlar benim… Olgunluğumun yapıtaşları…)
…Ve derin bir yara gibi sakladım başarılarımı… Asansör çıkarken yukarı, dönüp bakmadım aşağı… Dönmesin diye başım…
Ben istikballe arkadaşım…
* * *
Ne var ki yarım her şey… Hayat da yarım, sevdalar da… Daha diyeti ödenmedi sevinçlerin… ihanetlerin hesabı sorulamadı… Nazım’ın dediği gibi “kopardım portakalı dalından/ Ama kabuğu soyulamadı/ Sevdalara doyulamadı…”
“Doydum” diyen görmedim ki zaten ben…
Hiç doyulmaz ki zaten…
Lakin gel de zamana anlat bunu…
Sahi nedir bu telaş, bu kin? Sanki ölüye can yetiştireceksin..
* * *
Baktım ki ikinci yan kapıda… ve hayatın ceza sahası yakın…
Doldurdum bir kara kutuya 35 yılın hesabını. Acılar, sancılar bir çekmecede, sevdalar diğerinde… Bir yerde hüzünler ve korkular, bir üstte sevinçler ve zaferler… Kat kat, dizi dizi dizdim kullanılmış takvimlerimi…
Sabırla kapattım kutuyu, sevgiyle mühürledim ağzını…
İlk yarı bilançom o benim:
Yangında ilk kurtarılacak… kazada ilk açılacak…
Yarımlar tam olduğunda kara kutuyu açıp bakanlar teşhis, koyacaklar halime… “Çok mutlu olmuş, fazla yüksekten uçmuş zavallı” diyecekler, ya da “sebepsiz alçalmış… Bile bile vurmuş kendini dağlara…”
Fakat kara kutu ancak bir kısmını söyleyecek hikayenin…
Kalanı benimle gelecek…
Dağların yamaçlarına savuracağım en mahrem hatıralarımı…
Reyhanlar saklayacak sırlarımı..
Skoru bir tek Ege’nin sulan bilecek… Denize kavuşabilirse eğer içimdeki nehir… Hayat: 0… Ben: 1
